بادِ سمرقند (v2)

[Intro]

[Verse 1]

از کوچه‌های دور، راهی شدم سحر

یک بقچه روی دوش و دعای مادر

نام دو یار من، در دل سفر ماند

امام‌الدین محمدی، میلاد رحیمی، هم‌سفر

[Chorus]

ای راهِ بلند، ما را به خانه برسان

با بادِ سمرقند، با عطرِ نان و جان

هرجا که قدم زدیم، یادِ عزیزان بود

امام‌الدین و میلاد، در دلِ کاروان

[Verse 2]

اسبِ خسته آرام، کنار چشمه ماند

پیرمردِ دهکده، قصه‌ای از وطن خواند

گفتا که مسافر، هرچند دور افتد

رشتهٔ دلش با خاکِ نخستین جاودان ماند

[Chorus]

ای راهِ بلند، ما را به خانه برسان

با بادِ سمرقند، با عطرِ نان و جان

هرجا که قدم زدیم، یادِ عزیزان بود

امام‌الدین و میلاد، در دلِ کاروان

[Bridge]

اگر شب فرا رسد، چراغِ امید هست

اگر سنگلاخ باشد، دستِ رفیق هست

دو نام بر لبم، تا آخرین منزل

در غربتِ جاده هم، گرمایِ عشق هست

[Final Chorus]

ای راهِ بلند، ما را به خانه برسان

با بادِ سمرقند، با عطرِ نان و جان

هرجا که قدم زدیم، آوازِ ما ماند

امام‌الدین و میلاد، دو یارِ جاودان

[Outro]

راه ادامه دارد، تا صبحِ آسمان

با نامِ دو مسافر، در قلبِ کاروان