رقص پروانه آتش (v2)

در آن خرابه های خرمن موهایت

کشاورزی به دنبال و ره خویش بود

تا که چشمانش بر نگار ماه و رخسار

دل انگیز افتاد یکباره دلی به دست گرفت

و عاشق شد از عشق به دیوانگی رسید این آخر وقتی که دلش یاد بهاران افتاد

در پس و جنگ دل و چشمات با نیم نگاهی دلش از بام افتاد

دید ک گریز از عشق نیست

دلواپسی و تپش قلب و گُناه کاری نیست

ترس از دلباختی و رسوایی و خامی نیست

وقتشه گمگشته ای را در خودت پیدا کنی

شور و شوغ زندگی را از رخ ات حاشا کنی

در جمال وصف تو یگانگی هم مشکل است

چون یگانه ندیده زلف و چو ابروی تو

با تو از هر دوری نزدیک ترم

از تو ز خود بیگانه و از گریه ای شب غمگین ترم

با تو سر مست و شب در خواب و خور و خاموشی

بی تو نه عیشی و نه نوشی باقی