آخرین چراغ من

[Intro]

[Verse 1]

درِ قلعه باز است، ولی راهی نیست

ماه بر شانهٔ دیوار، پناهی نیست

تو رفتی و درختان همه خم شدند

پرنده‌ها به سکوتِ سیاه، هم‌قسم شدند

من از خاکسترِ دستت هنوز

بوی بارانِ قدیم را می‌شنوم

هر شب این جنگلِ بی‌نام و نشان

می‌پرسد: چرا برنگشتی؟

[Pre-Chorus]

اگر نفرینِ این سرزمین

به نامِ من نوشته شده

بگذار تمامِ شب

با تو دوباره زنده شود

[Chorus]

برگرد، ای آخرین چراغِ من

برگرد از آن سوی خوابِ آهنین

من هنوز کنارِ دریاچه‌ام

با دلی شکسته، با چشمی کمین

برگرد، حتی اگر صبح نمانده

حتی اگر تاجِ جهان خون شده

نامِ تو را روی سنگی سیاه

نوشته‌ام تا فراموش نشود

[Verse 2]

در تالارِ خالی، پرده می‌لرزد

صدای قدم‌هایت از دور می‌گذرد

آینه چهره‌ام را پس نمی‌دهد

انگار مرا به جای تو برده‌اند

یک کلاغ روی برجِ خاموش نشست

سه بار به سمتِ خانه نگاه کرد

من فهمیدم که در افسانه‌ها

هیچ وداعی به پایان نمی‌رسد

[Pre-Chorus]

اگر این قلبِ نفرین‌شده

هنوز برای تو می‌تپد

بگذار تیغِ زمستان

آخرین دیوار را بشکند

[Chorus]

برگرد، ای آخرین چراغِ من

برگرد از آن سوی خوابِ آهنین

من هنوز کنارِ دریاچه‌ام

با دلی شکسته، با چشمی کمین

برگرد، حتی اگر صبح نمانده

حتی اگر تاجِ جهان خون شده

نامِ تو را روی سنگی سیاه

نوشته‌ام تا فراموش نشود

[Bridge]

ای سایه‌ای که در مه گم شدی

ای عهدی که زیرِ باران ماند

اگر صدای مرا می‌شنوی

از دروازهٔ مرگ عبور کن

من همهٔ جادوهای جهان را

برای یک لحظهٔ دیدار می‌دهم

این روحِ خسته را ببر با خودت

فقط بگو هنوز مرا می‌خواهی

[Final Chorus]

برگرد، ای آخرین چراغِ من

برگرد از آن سوی خوابِ آهنین

این قلعه با نامِ تو می‌لرزد

این قلب هنوز ایستاده در کمین

برگرد، حتی اگر صبح نمانده

حتی اگر تاجِ جهان خون شده

نامِ تو را روی سنگی سیاه

نوشته‌ام تا فراموش نشود

[Outro]

درِ قلعه باز است، راهی نیست

اما نامِ تو هنوز خاموش نیست