15

ساہواں دے وچ بوجھ جیا، سینے اندر شور اے

لوکاں نوں کی دساں میں، دل کنا مجبور اے

چپ دے پردے پچھے میں، روز کہانی لکھدا

اپنے ہتھاں نال ہی میں، اپنا دکھ وی ڈھکدا

نہ کوئی شکایت باقی، نہ کوئی سوال اے

جیہڑا ہونا سی ہو گیا، ایہہ وقت دا کمال اے

میں وی بدل گیا ہاں، میرے خواب بدل گئے

جیہڑے اپنے لگدے سن، اوہ سارے دور نکل گئے

اک وقت سی جدویں، محفل میری ہوندی سی

ہر گل تے ہنسی میری، ہر شام سوہنی ہوندی سی

ہن محفل وچ بیٹھ کے، چپ چاپ رہنا پیندا

اپنے ہی لوکاں کولوں، اپنا حال چھپانا پیندا

میں دل نوں سمجھایا سی، ہر بندہ اپنا نئیں

ہر ہتھ ملاؤن والا، عمر بھر دا سپنا نئیں

پر دل بڑا نادان سی، گل میری مندا نئیں

جس تے اعتبار کیتا، اوہ ہی مڑ کے رہندا نئیں

اک خواب سجایا سی، چھوٹا جیا پیارا

تیرے نال نہیں بلکہ، اپنے لئی اک سہارا

سوچیا سی ہس کے میں، زندگی گزاراں گا

ماضی دے ہر زخم نوں، ہولی ہولی واراں گا

پر وقت نے ایسا موڑیا، راہواں بدل گئیاں

اک پل وچ میرے کولوں، کئی خوشیاں کھسک گئیاں

میں لبھدا رہیا اوہنوں، جو کدی ملیا ہی نئیں

تے جیہڑا میرے کول سی، اوہ وی میرا رہیا ہی نئیں

ہن صبح سویرے اٹھ کے، اک کم میں کردا واں

شیشے وچ اپنے چہرے نوں، چپ کرکے تکدا واں

پچھدا واں اپنے کولوں، تُوں ٹھیک وی ایں یا نئیں

اک آواز اندر آندی، نہیں… پر دسدے نئیں

ماں دی دعا یاد آوے، تے اکھ بھر آندی اے

پرانے ویہڑے دی خوشبو، دل نوں چُھ کے جاندی اے

اوہ کچے جیہے رستے، اوہ بچپن دیاں گلاں

ہن یاداں دے صندوق وچ، بند پئیاں نیں اوہ چھلاں

کدی پیسے تھوڑے سن، پر دل امیر ہوندا سی

روٹی سادہ ہوندی، پر سکون نصیب ہوندا سی

ہن سب کچھ کول اے، پر چین کدے نئیں لبھدا

بندہ دنیا جت لیندا، پر اپنے آپ نوں ہار بیٹھدا

میں ہسنا سکھ لیا اے، پر خوش ہونا بھل گیا

لوکاں دے چہرے پڑھدا پڑھدا، اپنا چہرہ بھل گیا

ہر اک دے دکھ سن کے، اپنا دکھ چھپایا

سب نوں حوصلہ دتا، پر خود نوں کون سمجھایا

رات دے پچھلے پہر وچ، جد دنیا سو جاندی

اک خاموش جئی سوچ پھر، دل دے بوہے آندی

پچھدی اے کی رہ گیا، جیہڑا حاصل نہ ہویا

میں آکھاں کچھ وی نئیں، بس سکون نہیں ہویا

میں آکھاں کچھ وی نئیں، بس سکون نہیں ہویا

نہ مینوں شہرت چاہیدی، نہ محل نہ خزانے

بس دو سچے بندے، جیہڑے ہون دل دے دیوانے

جیہڑے وقت برا آوے، ہتھ چھڈ کے نہ جان

جیہڑے خاموشی سمجھ لین، لفظاں دی لوڑ نہ پوان

پر دنیا دے میلے وچ، ایہہ گل کتھے ملدی اے

اک سچی مسکان دے پچھے، کئی وار چوٹ پل دی اے

ہر کوئی اپنے مطلب دا، رشتہ نال نبھاؤندا

جدویں مطلب ختم ہو جائے، بندہ وی بھلاؤندا

میں وی ہن سیکھ لیا، ہر گل تے دل نئیں دینا

ہر اک دے سامنے، اپنے راز نئیں کہنا

کجھ درد اپنے رکھنے، کجھ آنکھاں نوں کہن دینا

جیہڑا سمجھ نہ سکیا، اوہنوں خاموش رہن دینا

اک دن شاید ایہہ دل وی، ہلکا ہو جائے گا

جیہڑا دکھ اج پہاڑ اے، کل قصہ ہو جائے گا

جیہڑے لوگ اج مینوں، ٹٹیا ہویا کہندے

اوہ دیکھن گے اک دن، میں کدوں دا سنبھل گیا

میں ڈگ کے وی اٹھنا اے، ایہہ وعدہ اپنے نال

چاہے کنا وی لمبا ہووے، دکھاں والا ایہہ سال

میری اکھ وچ پانی اے، پر ہمت ہن وی زندہ

میں ہاریا نئیں سجنا، بس تھوڑا جیا شرمندہ

زندگی نے جیہڑا کھویا، اوہ واپس نہیں آنا

پر جیہڑا باقی بچیا، اوہ وی نئیں گنوانا

میں اپنے ٹٹّے خواباں نوں، فیر سجانا اے

اک دن اپنے ہتھاں نال، نواں جہاں بنانا اے

جیہڑے راہواں تے کدے، ہنجو ڈگے میرے

اوہناں راہواں تے اک دن، ہون گے قدم میرے

نہ کسی کول شکایت، نہ کسی نال حساب

بس رب دے کول رکھ دتا، اپنے دل دا ہر خواب

جے کوئی پچھے ہن، کی حال اے تیرا

میں ہس کے آکھاں گا، رب دا کرم اے میرا

اندر بھاویں طوفان، باہر سکون رکھاں گا

جیہڑا وی نصیب ملے، ہس کے قبول کراں گا

میں ہن اپنے آپ نوں، ہارنا نئیں دینا

کسی دے جان نال، خود نوں مارنا نئیں دینا

جیہڑی زندگی ملی اے، اوہ رب دی امانت

دکھ بھاویں لاکھ آون، رکھنی اے ہمت

اک دن شام سوہنی، میرے ویہڑے آوے گی

جیہڑے لوگ اج مینوں، ٹٹیا ہویا کہندے

اوہ دیکھن گے اک دن، میں کدوں دا سنبھل گیا

میں ڈگ کے وی اٹھنا اے، ایہہ وعدہ اپنے نال

چاہے کنا وی لمبا ہووے، دکھاں والا ایہہ سال

میری اکھ وچ پانی اے، پر ہمت ہن وی زندہ

میں ہاریا نئیں سجنا، بس تھوڑا جیا شرمندہ

زندگی نے جیہڑا کھویا، اوہ واپس نہیں آنا

پر جیہڑا باقی بچیا، اوہ وی نئیں گنوانا

میں اپنے ٹٹّے خواباں نوں، فیر سجانا اے

اک دن اپنے ہتھاں نال، نواں جہاں بنانا اے

میں وی ہن سیکھ لیا، ہر گل تے دل نئیں دینا

ہر اک دے سامنے، اپنے راز نئیں کہنا

کجھ درد اپنے رکھنے، کجھ آنکھاں نوں کہن دینا

جیہڑا سمجھ نہ سکیا، اوہنوں خاموش رہن دینا

جیہڑا دکھ اج پہاڑ اے، کل قصہ ہو جائے گا

جیہڑے لوگ اج مینوں، ٹٹیا ہویا کہندے

اوہ دیکھن گے اک دن، میں کدوں دا سنبھل گیا

میں ڈگ کے وی اٹھنا اے، ایہہ وعدہ اپنے نال

چاہے کنا وی لمبا ہووے، دکھاں والا ایہہ سال

میری اکھ وچ پانی اے، پر ہمت ہن وی زندہ

میں ہاریا نئیں سجنا، بس تھوڑا جیا شرمندہ